அந்திமழை - Andhimazhai.com - Andhimazhai - Web Portal for tamils
 
 
 
Andhimazhai - headlines, Tamil Latest News 0 14 மாவட்டங்களில் 2 நாட்களுக்கு கனமழைக்கு வாய்ப்பு: சென்னை வானிலை ஆய்வு மையம் 0 டெல்லி நீதிமன்ற வளாகத்தில் துப்பாகி சூடு; பிரபல தாதா உள்பட 4 பேர் உயிரிழப்பு! 0 கண்ணகி- முருகேசன் வழக்கு: பெண்ணின் அண்ணணுக்கு தூக்கு; 12 பேருக்கு ஆயுள்! 0 நன்றி தலைவா!- அமெரிக்க பங்கு சந்தையில் ரஜினி ரசிகர்! 0 அரசை தேடி மக்கள் வந்த காலம் போய் தற்போது மக்களை தேடி அரசு வருகிறது: மு.க.ஸ்டாலின் 0 கண்ணகி - முருகேசன் ஆணவக் கொலை வழக்கு: 13 பேர் குற்றவாளிகள்! 0 தமிழகம் முழுவதும் 450 ரவுடிகள் கைது! 0 ஆணைப்புளி பெருக்க மரம் குறித்த கல்வெட்டு திறப்பு! 0 ஜிஎஸ்டி கூட்டத்தில் பி.டிஆர் பங்கேற்றிருக்க வேண்டும்: திமுக எம்.பி. கருத்து 0 நடிகர் அஜித்தின் வலிமை பட ஃபர்ஸ்ட் லுக் வெளியீடு 0 பெகாசஸ் உளவு விவகாரம்: விசாரணைக் குழுவை அமைக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம் 0 அடுத்தடுத்த ஆள்மாறாட்ட புகார்; மோசடிகளின் கூடாரமான நீட்: ராமதாஸ் 0 சசிகலாவின் நிலத்தை கையகப்படுத்தும் உத்தரவு ரத்து! 0 1 முதல் 8ம் வகுப்புகளுக்கு இப்போதைக்கு பள்ளி திறப்பு இல்லை: அன்பில் மகேஷ் பொய்யாமொழி 0 சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு நடத்தப்பட வேண்டும்: லாலு பிரசாத் யாதவ்
Feed Facebook Twitter
 
முகப்பு | செய்திகள் | கேலரி | சினிமா | சிறப்புப் பகுதி | இதழ் | பத்தி

Andhimazhai Magazine Subscription 
 

சித்திரத்தில் பெண்ணெழுதி - கலாப்ரியாவின் 'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்'10

Posted : திங்கட்கிழமை,   நவம்பர்   17 , 2008  09:54:49 IST

அன்று ஏதோ பந்த் கடைகளெல்லாம் அடைத்திருந்தது.அநேகமாய் எம்ஜியார் கட்சி அழைப்பு விடுத்த பந்த் என்று நினைவு.முந்தின நாளே ஊருக்கு கிளம்பிவிட நினைத்திருந்தேன்.இரண்டு நாள்தான் ஆகியிருந்தது ஊருக்கும் போய் வந்து. பஸ் வசதியும் மதுரையிலிருந்து இப்போது போலெல்லாம் அப்போது கிடையாது. ராத்திரி சில எக்ஸ்பிரஸ் பஸ்(திருவள்ளுவர் போக்குவரத்துக் கழக பஸ் வரும்..அதற்கும் அடி பிடியாக இருக்கும்.ஒரு பாஸஞ்சர் ரயில் பத்து மணிக்கு கிளம்பி விடிகாலை ஐந்து மணிக்கு திருநெல்வேலி வரும்.ஏழு எட்டு மணி நேரம் ஆகி விடும். ஐந்து ரூபாய் கட்டணம்..லக்கேஜ் கேரியரில் இடம் கிடைத்தால் நல்லது. அதிலும் மூட்டைப் பூச்சி தொல்லை தாங்க முடியாது.ஒரு பீடியைக் கொளுத்தி இண்டு இடுக்கெல்லாம் புகை போட்டு நசுக்கினால் அரை மணி நேரம் தூங்க முயற்சிக்கலாம்.

சிகரெட் சரிப்பட்டு வராது. வளைந்து நொடிந்து விடும். ஒரு இழுப்பு வேறு இழுக்கச் சொல்லும். அது வேறு சவ வாடை வீசும்
மூட்டைப் பூச்சியை கொளுத்தினதால்.யாராவது புண்ணியவான் பீடி தானம் தருகிற பொற்காலம்தான் அது.பீடி பல விஷயங்களில் சவுகரியம். அவசரமாக, மையிலோ சாயத்திலோ முக்கி தட்டி போர்டு எழுத ப்ரஷ்ஷை விட தோதுவாயிருக்கும்.67 தேர்தலுக்கு இரண்டு நாள் முந்தி தோழர், கரிக்காத்தோப்பு ஜமால் மைதீன் சொள்ள மாடன் கோயிலில் இயங்கிக் கொண்டிருந்த எங்கள் 11 வது வட்ட தி.மு.க தேர்தல் காரியாலயத்திற்கு அடி பட்டு ஓடி வந்தார்.தலையிலிருந்து ரத்தம் வடிந்து கொண்டிருந்தது. நாங்கள் நாலைந்து பேர் அவர் வந்த திசையில்,ரதவீதியில் ஓடி, யார்ல அது அடிச்சது என்று சத்தம் கொடுத்தோம்.திமு திமு வென்று இருட்டில் நின்று கொண்டிருந்த ஊதா நிற போலீஸ் வேனிலிருந்து சட்டிப் போலீஸ் விரட்ட ஆரம்பித்தது. தெருவுக்குள் ஓடினோம். இந்த ரிசர்வ் போலீஸ்காரர்கள் பெரும்பாலும் வெளியூர்க் காரர்கள்., விரட்டுபவர்கள் தெருவுக்குள் ரொம்ப தூரம் வர மாட்டார்கள். இது எங்களுக்கு 65 இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்திலேயே பழகி விட்டது.தெருவில் ஏதாவது முடுக்குக்குள் ஓடிவிடுவோம்.போலீஸ் தயங்கியோ, போதும் என்று நினைத்து திரும்பி விடுவார்கள்.உடனேயே, தாள் ஒட்டி ரெடியாக இருந்த தட்டி போர்டில் பீடியால் எழுத ஆரம்பித்தோம். பத்த வைக்காத பீடி வசதிப் படாது. நானே பற்ற வைத்து ரெண்டு இழுப்பு இழுத்து(ஏல ஜோரா இழுக்கியே என்று பெரிய கோபால் சொன்னான்) தரையில் மட்டமாக அழுத்தி அணைத்து உலை மூடியில் தயாராக இருந்த வஜ்ஜிரம் கொதிக்க வச்ச தண்ணீரில் கரைத்த நீலக் கலரில் முக்கி எழுத ஆரம்பித்தேன். ”ஆளுங்கட்சியின் அராஜகம் பாரீர்.”...என்று.இந்த மாதிரி வாசகங்கள் எல்லாம் அத்துப் படியாகி இருந்தது.

மதுரையிலேருந்து திருநெல்வேலிக்கி வந்துட்டேன், அதுவும் ஆறு, ஏழு வருஷம் முந்தி.இதுதான் வாயு வேகம், மனோ வேகம் என்பதா, இல்லை ஜூல்ஸ் வெர்னின் டைம் மெஷின் சமாசாரமா.சரி ரயிலுக்குப் போவோம் என்று யோசிக்கும் போது நல்லதம்பி வந்து சேர்ந்தார்,செயப்பிரகாசம் மூலம் அறிமுகமானவர், மதுரையில் அலுவலாய் இருந்தார்.சரி வா சிம்மக்கல்லுக்கு என்று கூப்பிட, ஊர் போகிற ஐடியாவை கைவிட்டு அவருடன் போனேன்.கல்பனாத் தியேட்டர் முக்கில் குவார்ட்டர் மாக் டெவல் வாங்கி ஃபாண்டா கலந்து ஆளுக்கு ஒரு மடக்கு சாப்பிட்டு விட்டு கோனார் கடையில் போய் திருப்தியா முட்டைத் தோசை. கறிக் குழம்பு சாப்பிட்டு விட்டு நின்றவாறே பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.அவர் தல்லாகுளம் வந்திருதியா ஆபிஸில் படுத்துக் கொள்ளலாம், பக்கத்திலேயே மெஸ் இருக்கு,என்றார்.முதலில் காசு இல்லையென்றவர் இன்னும் கொஞ்சம் வேண்ணா சரக்கு சாப்பிடுவோம் என்றார். யாத்தாடி நம்ம லிமிட்டு இதுதாம்ப்பா என்று ரூமிற்கு திரும்பி விட்டேன், அங்கன இல்லாத மெஸ்ஸா,என்று நினைத்தபடி.காலையில் டிஃபன், கோபால கொத்தன் தெருவில், எனக்கு அவ்வளவு பிடிக்காத ஸ்ரீ ராம் மெஸ்ஸில் கழிந்து விட்டது.அந்தக் கடை ஐயர் சொல்லவும் சொன்னார். மத்தியானத்துக்கு லெமன் சாதம், தயிர் சாதம் இருக்கு பார்ஸல் வாங்கி வச்சுக்கோங்க, கதவை அடைக்கப் போறோம். இன்னமே ராத்திரிதான் என்று. நாந்தான் போய்யா சூடாச் சாப்பிடவே நல்லாருக்காது உம்ம கடையில், என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.பக்கத்திலேயே ராஜஸ்தானி மெஸ். அங்கே சாப்பிட்டதே இல்லை, மத்தியானம் ஒரு பிடி பிடிச்சுருவோம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அங்கே சப்பாத்தியா போட்டுக் கிட்டே இருப்பானாம்ல என்று கேள்விப் பட்ட ஆசை வேறு.. நல்ல வேளை அரைப் பாக்கெட் பில்டர் வில்ஸ் வாங்கிக் கொண்டேன் அப்படி நான் வாங்கியதே இல்லை. அப்பப்ப ஒன்றோ இரண்டோ தான் அதுவும் ஒருநாளக்கி ஆறு ஏழுக்கு மேல் கிடையாது, முடியாதுங்கிறதும் ஒரு நெசம்.

மத்தியானம் நெருங்கும் போது தான் தெரிந்தது, ஒரு கடை கூட திறக்கவில்லை.அதைச் சொல்லிக் கொண்டே அறையை என்னுடன் ஆக்கிரமித்திருந்தவர், காலையிலேயே வாங்கி வைத்திருந்த பச்சைப் பழத்தை தின்று கொண்டிருந்தார்.ஒரு பேச்சுக்கு கூட இந்தாருங்க சார் ஒரு பழம் தின்னுங்க என்று சொல்லலை.தட்டாரச் சந்தில் இருந்தது, அந்த மாத வாடகை லாட்ஜ். மேன்ஷன்னு சொன்னா இப்ப உள்ள காலங்கள்ள ஈசியா உடனே புரிஞ்சுரும்.நான் தனியாத்தான் முழு வாடகை கொடுத்து தங்கியிருந்தேன். லாட்ஜை மேல்ப் பார்க்கிற தாத்தா திருநெல்வேலிகாரராம். நான் காங்கிரஸ் தியாகி சாவடி கூத்த நயினார் பிள்ளையின் சொந்தக்காரன் என்று பேச்சு வாக்கில் ஒரு நாள் சொன்னதும், ஆஹா எப்பேர்ப்பட்ட மனுஷன், காந்தியை அவர் வீட்டில்தான் பார்த்தோம்.அந்தப் பெரிய வீட்டின் அமைப்பை நான் கட்டு, கட்டாக விவரித்ததும் அவர் முகம் மலர்ந்து போச்சு.ஆமா ஆமா அங்கதான், அங்கதான் இருந்தாரென்று சந்தோஷம் தாங்காமல் `ஆமா’ போட்டுக் கொண்டிருந்தார்.இது எனது இரண்டாவது குடித்தனம் இந்த லாட்ஜில். முதலில் ஒரு மூன்று மாசம் இருந்து விட்டு, மு.ராமசாமி கூட யுனிவர்ஸிட்டியில் தங்கி இருந்தேன்.இந்த லாட்ஜில் ரூமே கிடைக்காது.நல்ல வெளிச்சமான சுத்தமான லாட்ஜ்.அதனால் இரண்டாவது முறை வந்து கேட்டதும் ஒரு ரூம் இருக்கு முழு வாடகை தர முடியும்ன்னா வாங்க, அடுத்த மாசமா இன்னொரு ஆள் சேர்த்துகிடுவோம் என்று சொல்லி சாவியைத் தந்து விட்டார் அந்த தாத்தா. எல்லாருக்கும் ஆச்சரியம். அப்புறம், நான் வேண்டாமென்று சொல்லியும் இந்த ஆளை என்னுடன் தங்க வைத்தார். இந்த மாமா, மாமி கூட சண்டை போட்டு அவளை அப்பா வீட்டுக்கு அனுப்பியிருந்தார். மில்லில் வேலை.பெரும் பாலும் நைட் ஷிப்ட்தான் விரும்பிப் போவார். காலையில் அஞ்சு மணிக்கு வந்து கதவைத் தட்டி எழுப்பி விட்டு விடுவார். வந்ததும் பேண்ட் சட்டை எல்லாம் களைந்துவிட்டு , ஒரு காடாத்துணியில் தைத்த அன்டெர் வேரும் பூணூலும் தான் டிரெஸ்,.நேவி புளூ சிகரெட் வாங்கி வந்திருப்பார், பற்ற வைத்துக் கொண்டே சளசளக்க ஆரம்பித்து விடுவார்.ஜுக்னூ படம் பாத்தீங்களா சார்,
தேயோளீ ஐயங்காரிச்சி என்னமா இருக்கா என்று ஹேம மாலினியைப் பற்றிச் சொல்லி, சிகரெட்டை வேகமா இழுப்பார் அது பளீர்ன்னு கனிகிற உக்கிரத்தை வச்சே அவருக்குள்ளிருக்கும் `நீறு பூத்த நெருப்பை’, வெறியை உணர முடியும்.பொறகு ஏம் வே பொண்டாட்டிய தள்ளி வச்சுருக்கேருன்னு கேக்கத் தோனும். பர்ஸில் மனைவியின் படம் வச்சுருப்பார். அந்த அம்மா படத்தில் அவ்வளவு அழகா இருக்கு,அவரே காண்பித்து சொல்லவும் செய்வார்,பிறாமனத்தி கோச்சுண்டு போய்ட்டாளே சார்ன்னு. சொல்லும்போது ரகஸ்மாய் நம்ம முகத்தை படிக்கிறமாதிரி தோனும்.எப்படியோ தூங்கிப் போவார்.நான் ஒன்பது மணிக்கு கிளம்பிப் போகும் போது கூட முழிக்க மாட்டார். நான் கதவை வெளியே பூட்டி விட்டுப் போவேன் அவர் முழிக்கிற போது அவர் சாவியை, வெளியே நடமாடுகிற யாரிடமாவது கொடுத்து திறக்க சொல்லுவார்.

ஒரு நாள் சாயந்திரம் வாக்கில், இவரோட அம்மாவோ என்னவோ, ஒரு கிழம், ஒரு குழந்தையை அழைத்துக்கொண்டு இவரைத் தேடி வந்து ரூமில் இருந்தது. சுட்டிப் பெண் அழகாக இருந்தது.நான் உள்ளே தயங்கியபடி நுழைந்ததும் நன்றாகச் சிரித்தது. பேச முயன்ற குழந்தையை கிழவி கண்ணாலேயே அதட்டி தடுத்து விட்டார். அதற்குள் மனுஷன் வந்துட்டார். கையில் கொஞ்சம் பொட்டலங்கள், பேண்ட் பாக்கெட்டில் என்னவோ கனமாக இருந்தது.கிழவி கையில், பொட்டலங்களை வீசாத குறையாய் கொடுத்து விட்டு, கொஞ்சம் பணம் எதுவோ கொடுத்து போய்க்கோடி என்றார்.பணம் காணாதுடா என்றவளிடம் காணாட்டா வச்சுட்டுப் போ என்று கத்தினார். நான் வெளியே கிளம்பி விடுவது நல்லது என்று நினக்கும் போது அந்த அம்மா நீங்க இருங்கோ சார். என்றது. நான் கிளம்பிவிட்டேன்.

`கிழம்’ங்கிறதெல்லாம் அவரோட வார்த்தைகள்.மேல மாசி வீதியில் ராஜேந்திரன் கடையில் ஒப்புக்கு ஒரு காபி குடித்துவிட்டு திரும்ப ரூமுக்கே வரும் போது எதிரே அந்த அம்மா வந்தார்கள்.பக்கத்தில் வந்ததும் அவர்களே பேசத் தொடங்கி விட்டார்கள்.பாருங்க சார்,பொண்டாட்டிய சந்தேகப் பட்டே விரட்டி விட்டுட்டான்.இந்தக் குழந்தைய நான் எப்படி காப்பாத்துவேன்,என்று புலம்ப ஆரம்பித்து விட்டார்.குழந்தை, ஏழு எட்டு வயசிருக்கும்.அதைப் பற்றிப் பேசுகிறோம் என்று தெரிந்தோ என்னவோ அற்புதமாக ஒரு சிரிப்பு சிரித்தது.எனக்கு ஒன்றுமே பேசத் தோணவில்லை. என்ன எதிர் விளைவு காட்ட வேண்டுமென்று கூட தெரியவில்லை.அந்த அம்மாள் பதிலுக்கு காத்திராமல் போய் விட்டது.கருக்கல் நேரம் சீக்கிரம் போகணும் என்று சொல்லிக்கொண்டே போய் விட்டது. குழந்தை, மேல மாசி வீதி ஆரவாரங்களை வேடிக்கை பார்த்த படியே போனது. இன்னும் ஒருதரம் அது சிரித்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. இல்லை. அவர் சந்தேகப் பட்டது மனைவியோட அத்திம் பேரைப் பத்தியாம்.அவ இவள விட ரொம்ப நன்னாருப்பா சார்.ஆனாலும் அவனுக்கு இவ மேல ஆசை சார்,இவளுக்கும்தான் சார், இப்ப அவன் கூடத் தான் இருக்கா,உங்க கிட்ட சொல்றதுக்கென்ன, என்று அறைக்குள் நுழைந்து உட்காரப் போகும் முன்பே சொல்லத் தொடங்கினார்.அறையில் ஒரு மடக்கு மேஜை. அது முழுக்க என் உபயோகத்தில் இருந்தது.என்னுடைய நோட்டு, சில புத்தகங்கள், எண்ணெய், பவுடர் என்று என் பொருட்களே இருக்கும், இன்று அவர் அதில் ஒரு ரம் பாட்டில, சாயம் போன ரோஸ் நிற அலுமினியத் தம்ளர், தண்ணீர் கூஜா, கொஞ்சம் கார வகையறா என்று கடை பரப்பி இருந்தார்.ஸ்டூலை அருகே போட்டு சம்பிரமமாக உட்கார்ந்து ஜல பானம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தார். ஒரு அரை மணி நேரம் அவளைப் பற்றி ஏசித் தீர்த்துவிட்டார். அந்த மன்னி, ஆமாவோய் என் ஆத்துக்காரர் கூட நானே அனுப்புவேன் என்று கூட்டிப் போய் விட்டதாக முடிக்கும் போது நன்றாக குளறத் தொடங்கி சத்தமும் லாட்ஜ் முழுக்க கேட்கத் தொடங்கி விட்டது.எனக்கு நீல பத்மனாபனின் பள்ளி கொண்ட புரம் கதை நினைவில் ஓடியது.ஏற்கெனெவே அவர் வருகை எனக்கு பிடிக்கவில்லை.இந்தப் பேச்சு மூலம் அவர் என்னை நெருங்கி வந்துரக் கூடாதே என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மனுஷன் சார் நீங்க ஒரு ரவுண்டு சாப்பிடுங்கோ வேற வாங்கிட்டு வரச் சொல்றேன் என்று லாட்ஜ் பையனை அழைத்தார்,`மகேந்திரா”என்று.அவன் எங்கிருந்தோ வாரேன் சார் என்று குரல் கொடுத்தான். இது வாடிக்கைதான்.குரல் தான் வரும் ஆள் வர மாட்டான். அவனுக்கு தெரியும் யார் கூப்பிட்டா வரனும் என்று.சார் பய தளதளன்னு இருக்கான் பாத்தீங்களா சார்.பொம்பளை மாதிரி தொடை எப்படி இருக்கு, என்னா சார் என்று சொல்லி விட்டு, சார் நான் கூப்பிட்டா வர மாட்டான் நீங்க கூப்பிட்டா வருவான், நீங்க சட்டையெல்லாம் கொடுத்திருக்கீங்க போல இருக்கு என்று சொன்னதும் , சரி இது லாயக்குப் படாது என்று நினைத்து, வேண்டாம் சார், நான் சாப்பிடப் போறேன் என்று கிளம்பி விட்டேன். மகேந்திரன் ரூமிற்கு வெளியேதான் நின்றிருந்தான்.என்னிடம் பிரியமாய் இருப்பான்.சார் நீங்க கூப்பிடலேல்லா என்றான்.இல்லை நான் கூப்பிடலை என்று சாப்பிடப் போய் விட்டேன். காரணமில்லாமல் மகேந்திரனும் கூட வந்தான்.நாலணா கொடுத்தேன் வேண்டாம் சார் சும்மதான் வந்தேன். வீட்டுக்கு சாப்பிடப் போறேன்,என்று நகர்ந்தவன் சார் வீட்டுக்கு சாப்பிட வாரீங்களா சார் அம்மா, வீட்டு வாசலில் இட்லிக் கடை போட்டிருக்கு, என்றான் நான் போகவில்லை.அவன் வீடு செண்ட்ரல தியேட்டருக்கு அடுத்த சந்து. அது வழியாக திண்டுக்கல் ரோடுக்கு போய் விடலாம்.ஜி.நாகராஜன் கதையில் வருகிற தெரு.பகலில் வீடுகள் அடைத்தே இருக்கும்.இரவில் திறந்து கொள்ளும்.தெரு முழுக்க, பெரிய பாளங்களாக கல் பாவி இருக்கும் ஆனால் மாடுகள் தெருவில்தான் கட்டப் பட்டு ஒரே சாணியாய் இருக்கும்.அந்தக் கல்லுக்காகவே ஒன்றிரண்டு தரம் அந்தத் தெரு வழியாகப் போயிருக்கிறேன் .அந்த மாதிரிப் பெண்கள் நான் போகிற பகலில் தட்டுப் படவில்லை.இன்னும் ஒன்றிரண்டு முறை போனால் நாக ராஜனையே பார்த்து விடலாம் என்று தோன்றும்.ஒரு சமயம் மேலக் கோபுர வாசல் தெருவில் மீனாட்சி புத்தக நிலையத்தில் அண்ணன் மீராவைப் பார்த்த போது இப்பதான் நாகராஜன் போறார் என்றார்.

மகேந்திரனின் அம்மாவும் அழகாக இருக்கும் என்று லாட்ஜில் சொல்லுவார்கள்.லாட்ஜில் துணை மேனேஜராக இருக்கும் பாண்டியனுக்கு மகேந்திரனைச் சத்தம் போடுவதே வேலை.அவன் அம்மா அவர் மூலமாகத்தான் மகேந்திரனை லாட்ஜில் சேர்த்த்தாளாம்.அதற்குப் பிரதியாக ஒன்றிரண்டு தரம் வந்தவள், பின்னர் மறுத்து வருவதால்த் தான் என்று அவனுடன் வேலை பார்க்கும் இன்னொரு பையன் சந்திரன் சொல்லுவான்.(இரண்டு பேரும், சார் நீங்க அவனைக் கூப்பீட்டீங்கன்னு நினைச்சேன் என்று ஏமாத்துவார்கள், பேர் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரி இருப்பதால்)
பந்த். பசி வயிற்றை ,கிள்ளத் தொடங்கியது.மகேந்திரனைக் கூப்பிட்டு சாப்பிட பழமாவது கிடைக்குமா பார் என்றேன். கடை எதுவும் இல்லாததால் அவர்களை யாரும் எதற்கும் கூப்பிடவில்லை.ரூம் மேட் பாத்தீங்களா உடனே வந்துட்டான் என்று கடுப்படித்தார்.சார் இங்க கொஞ்சம் வாங்க என்று மகேந்திரன் வெளியே அழைத்துப் போனான். சார் எங்க வீட்ல சாப்பிடுவீங்களா.. என்றான். ஆஹா அதுக்கென்ன, போவோம் என்றேன். சார், அப்ப நீங்க தெரு முனையில் நில்லுங்க, நான் இதோ வந்துருதேன்.என்றான்.நான் நின்று கொண்டிருந்தேன். சீக்கிரமே வந்து அழைத்துப் போனான்..சார் யாராவது என்னமாவது சொல்லுவாங்கன்னு தான் உங்களை இங்க நிக்க சொன்னேன். ஐயரு ரொம்ப மோசம் சார் என்றான்.வீடு வந்து விட்டது. தெரு சுத்தமாக சாணியில்லாமல் இருந்தது.ஆனாலும் வாசனை இல்லாமல் இல்லை.அவன் வீட்டு வாசலில் ஒரு பெண் நின்று கொண்டிருந்தது. வீடென்றால் இரண்டு கட்டு. முதல் ரூம்தான் சாப்பாட்டுக்கடை போலிருந்தது.நான் பார்க்க விரும்பிய பெண் போல்தான் இருந்தாள் வாசலில் நின்றவள்.ஆனால் சிரிப்பு மரியாதையாக இருந்தது.அவள் தானாகவே வழி விட்டாள் இரண்டாம் கட்டு நடையில் அவன் அம்மா யாரோ குழந்தைக்கு பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். . நான் உள்ளே நுழையத் தயங்கினேன்.ஜாடை அவனைப் போலவே இருந்தது.அவனை விட நிறம்.வாங்க சார் என்று சொன்ன படியே குழந்தையை மாரிலிருந்து எடுத்து வாசல்ப் பெண்ணிடம் நீட்டினாள். சரியாக மூடாத மாரிலிருந்து பால் ஒரு சொட்டு திரண்டு நீர் போல் நின்றது. மூடுவதைப் பற்றிய சிரத்தை இல்லை. அதில் தவறாக எதுவும் தோன்றவில்லை.சார் சாப்பிட வந்திருக்காங்க என்றான். அதில் ஒரு பெரிய மனுஷ தோரணை இருந்தது.உக்காருங்க சார் என்றான். தரை சற்று நீர் வற்றாக இருந்தது.தயங்கியபடி உடகார்ந்தேன். அவன் அம்மா சர்வ சகஜமாக இருந்தாள். உட்கார்ந்திருந்த இடத்தை விட்டு நகரவில்லை.தலைமுடியில் சற்று சடை விழுந்திருந்து, முப்பது, முப்பத்திஐந்து வயதுக்குள் இருக்கும் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. சார் டிஃபன் பண்ணித் தரட்டா, என்றாள்.அவன் சோறு பொங்கலையா என்று கேட்டான்..உனக்கு மட்டும் கொஞ்சம் பழையது இருக்கு, சார் சாப்பிடுவாங்கன்னா சாப்பிடட்டும்.என்றாள். என் முகத்தில் தயக்க ரேகையைப் பார்த்தாளோ என்னவோ சார் ஒரு நிமிசம் என்று தன் பக்கத்திலிருந்த ஸ்டவ்வைப் பற்ற வைத்து தோசைக்கல்லைப் போட்டாள். சார் பொடி வச்சு சாப்பிடுவீங்கள்ளா என்று கேட்டு முடிக்கும் முன்னேயே தலையை ஆட்டி விட்டேன்.அவன் தட்டு சோறு எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு வந்து என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தான்.இருடா சாருக்கு எடுத்து வச்சுட்டு சாப்பிடேன் என்றாள் நான் பரவாயில்லை என்ற சொன்ன மாதிரி இருந்தது.எனக்குப் பேச்சே வரவில்லை.ஒரு தட்டை எடுத்து தன் சேலையில் துடைத்து என் முன் வைத்தாள்.கனத்த நூல்ச் சேலை.சேலை கனமா அழுக்கு கனமா தெரியவில்லை.தடிமனான தோசை தட்டில் விழுந்தது.மாவு நன்றாகப் புளித்த மாதிரி வாசனை மூக்கில் அடித்தது.மிளகாய்ப் பொடிக்கு எண்ணெயில்லை. பசியில் அதெல்லாம் தெரியவில்லை என்றாலும். தின்னு கெட்ட நாக்கு ஆச்சே.அதையும் முகம் காட்டிக் கொடுத்ததோ என்னவோ.மோர்ச் சட்டியை என்னருகே நகர்த்தினாள். நல்ல பசும் மோர். புளிக்கவேயில்லை.அவன் அம்மா இடத்தை விட்டு அகலவே இல்லை. மூன்று தோசையே போதுமானதாயிருந்தது.நாலாவது தோசையை ஊத்தப் போன போது வேண்டாம் என்று தடுத்தேன்.நல்லால்லை போலிருக்கு, என்றாள் அய்யய்யோ நல்லா இருக்கும்மா என்றதும் என் அம்மாவென்ற விளிப்பு சிரிப்பை வரவழைத்ததோ என்னவோ.சிரித்த படியே சார் என்னா ஆளுகளோ என்றாள்.எனக்குப் புரிவதற்குள் மகேந்திரன், சார் நம்ம லாட்ஜ் தாத்தாவுக்கு பங்காளிங்க என்றான்.எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.சரி எதையோ அவன கற்பிதம் பண்ணியிருக்கான் என்று தொடர்ந்து அமைதி காத்தேன்.அவள் அடுப்பை அணைக்க ஒரு கை தண்ணீர் எடுத்து அதன் மேல் தெளித்தாள். குப்பென்று மண்ணெண்ணை அடுப்பு அணைகிற வாசனை பரவியதும் சரியாக இன்னொரு பெண் ஒரு குழந்தையுடன் வந்தாள். அடுப்பை நகர்த்தி விட்டு அதை வாங்கி முலையூட்ட ஆரம்பித்தாள். இந்தத் தெருவில் அநேகமா எங்க வீடல மட்டுந்தான் ஆம்பிளப் பையனா மகேந்திரன் மட்டும் நிக்கான், மத்ததெல்லாம் எங்க போச்சுகளோ என்றாள். இந்த குஞ்சுகளும் எங்கன உள்ளதோ. அந்தா தொட்டில்ல கிடக்கிறது இவன் தங்கச்சி.அது புண்ணியத்தில இதுகளுக்கும் சுரக்கு. காசு வேண்டான்னாலும் இதுக கேட்காது. என்று நீளமாகப் பேசிக் கொண்டே போனாள்.என்னை யோசிக்கவே விடவில்லை, என் மௌனத்தை மிகச் சரியாகப் படிப்பது போலிருந்தது.எனக்கு யோசனையும் இல்லை. ஏங் கதை மாதிரித்தான் இப்ப ஒரு சினிமால்ல பிரமிளா பால் கொடுக்கா.நடக்கறதத்தானே சினிமால காட்டுறான்.,சரி நீங்க வாங்கய்யா ஏய் இவனே சார்ட்ட துட்டு கிட்டு வாங்கிறாத என்ற அவளின் குரல் பின்னால் ஒலிக்க நாங்கள் இருவரும் தெருவில் இறங்கி நடக்கத் தொடங்கினோம்..மிக சகஜமாக முலையூட்டிக் கொண்டிருந்த அவளிடம் நான் வருகிறேன் என்று சொல்லவில்லை.தைரியம் இல்லை. மகேந்திரன் பெரிதாக எதையோ சாதித்த மாதிரி பேசிக் கொண்டே வந்தான்.ஒரு வீட்டில் ஜமுனா ராணியின் பூப் ப்போட்ட கிளாஸிலே போடய்யா ஒண்ணரை....என்ற பாட்டு கேட்டது.கண்ணதாசன் சொல்லுவார் தமிழை ஜமுனா ராணி பாடிக் கேட்க வேண்டும் என்று.அதற்காகவே அவர் சொந்தப் படங்களில்/ வசனமும் பாட்டும் எழுதுகிற படங்களில் ஜமுனா ராணியின் பாட்டு தவறாமல் இருக்கும்.இந்த யோசனையின் தொடர்ச்சியாய் மனசுக்குள் பாடினார், பூப்போட்ட கிளஸை விட்டு வெகு தூரம் வந்த பிறகு.
”சித்திரத்தில் பெண்ணெழுதி
சீர் படுத்தும் மாநிலமே
ஜீவனுள்ள பெண்ணினத்தை
வாழ விடமாட்டாயோ..........”

(இன்னும் வரும்)

கலாப்ரியா

திங்கட்கிழமை தோறும் கலாப்ரியாவின்'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்' அந்திமழையில் வெளிவரும்....

'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்' பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை content(at)andhimazhai.com என்ற முகவரிக்கு அனுப்பவும்.

அண்ணாவை வழி அனுப்ப போன போது..கலாப்ரியாவின் 'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்'1
வாத்சல்யம் கொட்டின பால்ய கால ஸ்னேகிதி..கலாப்ரியாவின் 'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்'2
உலகத்திலேயே எது ரொம்ப சுகமான விஷயம் - கலாப்ரியாவின் 'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்'3
கொலுவே அவளுக்காகத்தான்..- கலாப்ரியாவின் 'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்'4
கொலுவிற்கு வரும் அக்காக் குழந்தைகள் - கலாப்ரியாவின் 'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்'5
தேர் வந்தது போலிருந்தது நீ வந்த போது..- கலாப்ரியாவின் 'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்'6
"நீ சிரிக்கையில் நடக்கும் திருவிழாக்களில் நான் வழி தப்பும் குழந்தையாகிறேன்."- கலாப்ரியாவின் 'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்'7
"கவிதையில் எழுதிய காவியத்தலைவி கலையில் நிலையானாள்....."- 'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்'8
மாலையும் இரவும் சந்திக்கும் இடத்தின் மயங்கின ஒளியினைப்போலே...- 'நினைவின் தாழ்வாரங்கள்'9


click here
 

 

Print

 

கேலரி
புகைப்படத்தொகுப்பு -
மேலும்...