???????? - Andhimazhai.com - Andhimazhai - Web Portal for tamils
 
 
 
Andhimazhai - headlines, Tamil Latest News 0 ஜெயலலிதாவுக்கு அதிக ‘ஸ்டீராய்டு மருந்து’ கொடுக்கப்பட்டதால்தான் உடல்நலம் பாதித்தது: அக்குபஞ்சர் டாக்டர் பேட்டி 0 சாதிய கொலைகளுக்கு எதிராக தனிச்சட்டமே தீர்வு : கௌசல்யா 0 ஓகி புயலால் உயிரிழந்த மீனவர்களுக்கான நிவாரணம் ரூ.20 லட்சமாக உயர்வு : முதல்வர் அறிவிப்பு 0 சவுதி அரேபியாவில் சினிமா திரையிட அனுமதி 0 பேரறிவாளனை விடுவிக்க உச்சநீதிமன்றம் மறுப்பு 0 ஜல்லிக்கட்டிற்கு இடைக்கால தடை விதிக்க முடியாது: உச்சநீதிமன்றம் 0 சங்கர் ஆணவ கொலை வழக்கில் மூவர் விடுதலையை எதிர்த்து மேல் முறையீடு:அரசு வழக்கறிஞர் 0 உடுமலை சங்கர் ஆணவ கொலை வழக்கு : கௌசல்யா தந்தை உட்பட ஆறு பேருக்கு தூக்கு! 0 விராட் கோலி - அனுஷ்கா: ஒரு காதல் திருமணத்தின் கதை! 0 புலன் மயக்கம் - 66 - அடுத்த வீட்டுக் கவிஞன் - ஆத்மார்த்தி எழுதும் தொடர்! 0 குமரிக்கு செல்கிறார் முதல்வர் எடப்பாடி பழனிச்சாமி 0 குஜராத் தேர்தலில் பாக். தலையீடு: பிரதமர் மோடிக்கு பிரகாஷ்ராஜ் காட்டமான கேள்வி 0 ரஜினியின் 68 வது பிறந்த நாள்; அரசியல் அறிவிப்புக்கு ரசிகர்கள் எதிர்பார்ப்பு! 0 விராட் கோலி - அனுஷ்கா சர்மா இத்தாலியில் திருமணம்! 0 பொன்வண்ணன் ராஜினாமா கடிதத்தை ஏற்கமாட்டோம்: நடிகர் சங்கத்தலைவர் நாசர்
Feed Facebook Twitter
 
முகப்பு | செய்திகள் | கேலரி | சினிமா | சிறப்புப் பகுதி | இதழ் | பத்தி
Andhimazhai Magazine Subscription
 

வாம்மா.. மொதல்லேர்ந்தே பாக்கலாம்! - ஜெ.. தீபலட்சுமி

Posted : செவ்வாய்க்கிழமை,   ஜுன்   13 , 2017  06:15:35 IST


Andhimazhai Image
’சின்னப் பொண்ணு தான் வெக்கப்படுது அம்மா அம்மாடி‘ என்று பாடிய ஏழு வயதுச் சிறுவனை ‘செருப்பால டிப்பேன்...போக்கிரிப்பயலே‘ என்று அப்பாக்கள் திட்டிய காலமெல்லாம் மலையேறி விட்டது.
 
‘பிட்டுபடம்டி’ பாடலைக் கூடப் பெற்றோர்களே ‘நல்ல மாடுலேஷனோட பாடு’ என்று ஊக்குவித்துப் பாடவைப்பது இந்தக் காலத்தின் கோலம்.
 
நாம் எங்கே ஊரோட காலத்தோட ஒத்துப் போயிருக்கோம்? சில விஷயங்களில் ரொம்ப அட்வான்ஸா எங்காவது போய் முட்டி நிற்பது; சில விஷயங்களில் வண்டி ஸ்டார்ட்டே ஆகாமல் பிந்தி நிற்பது; அந்த வகையில் இந்தக் குத்துப் பாடல்கள், மசாலா சினிமா போன்றவற்றை குழந்தைகளைப் பார்க்கவிடுவது அவர்களுக்கு இழைக்கும் அநீதி என்று நம்பும் ரகம். மூன்று நான்கு வயது வரை இதை ஓரளவு கடைப்பிடிக்க முடிந்தது.
 
இப்போதோ, ‘வாடி என் தமிழ்ச்செல்வி’யில் ஆரம்பித்து ‘பாப்பா பாப்பா’ வரைக்கும் அட்சர சுத்தமாய் ஒப்பிக்கிறார்கள்  என் மகள்கள்  இருவரும். எப்படி இது சாத்தியம்? பாட்டி கூட சீரியல் தவிர சினிமா பாட்டெல்லாம் அந்தளவு கேட்பதில்லையே என்றால், மாண்புமிகு பள்ளி வாகன ஓட்டுனர் உபயம்.
 
சுட்டீஸ்களின் நேயர் விருப்பத்துக்கேற்ப லேட்டஸ்ட் பாடல்களைச் சுடச்சுடத் தரவிறக்கி ஒலிபரப்புகிறார். அவரிடம் இதெல்லாம் வேண்டாம் என்று கோரிக்கை வைத்து விடலாம் தான்; அவரும் ஏற்றுக் கொள்ள வாய்ப்பிருக்கிறது; நல்லவர். ஆனால் இந்த‌ வாண்டுகள் எல்லாம் பள்ளி செல்லமாட்டேன் என்று ஸ்ட்ரைக் ஆரம்பித்து விட்டால்?
இது ஒரு பக்கம் என்றால் டிவி...
 
பள்ளி நாட்களில் இந்தக் கவலை இல்லை. காலையில் பள்ளிக்கு ஓடினால், வீடு திரும்பியவுடன்  சள சளவென்று ஸ்கூலில் நடந்ததைப் பற்றி நம் காதை அறுப்பதை வைத்து நாமே ஒரு தனி நியூஸ்சே னல் தொடங்கலாம். அக்கா தங்கை இருவருக்கும் நடக்கும் யுத்தங்கள் பாகுபலி பல்வாள்தேவனை மிஞ்சி விடக்கூடியன. தேவசேனா மாதிரி யாராச்சும் நம்மளைக் கட்டிப் போட்டுவெச்சுச் சோறு
போட்டாக் கூட நிம்மதியா இருந்துடலாம் போல என்று தோன்றும் நேரம் நான்கு முதல் ஆறு ஆறரை வரை.
 
சாவகாசமாய் ஆறரைக்கு ஆரம்பித்து எட்டு வரை எப்படியாவது பாடப்புத்தகங்களைக் கொஞ்சம் முகர வைத்து விட்டால் ராஜமாதாவின் கம்பீரம் மனதில் உட்கார்ந்து விடும்.
 
“சாப்பிடற வரைக்கும் டிவி பாத்துக்கறோம்மா!” என்ற அப்பாவித்தனமான குரலுக்குச்
செவிமடுத்து விட்டால் போதும்... தட்டில் ஒரு துண்டு தோசையாவது, ஒரு கவளம் சோறாவது அடுத்த ஒரு மணிநேரத்துக்கு மறையவே மறையாது.  இந்த டகால்டி வேலையைக் கண்டுபிடித்த பிறகு பெரும்பாலும் இரவு ஊட்டி விடுதல் தான்.
 
ஒரு நாள் காலையிலிருந்தே இருவரும் ரகசியமாய்ப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். மாலை ஆறு மணிக்கு டிவியில்  ‘நான் ஈ’யாம். இடுப்பில் டயப்பரும் வாயில் பால்பாட்டிலும் இருந்த காலத்திலேயே அந்தப் படத்தைக் கணக்கே இல்லாமல் பார்த்திருக்கிறார்கள்(அப்போதைய உபயம்: அண்ணா, அக்காக்கள்).
 
ஆனாலும்சினிமா ஒரு போதையாகி விடுகிறதோ, ஒரு நல்ல தாயாய் என்னால் இயன்றவரை கவனத்தைத்  திருப்பவேண்டுமே என்ற எண்ணத்தில் கேட்டேன்:
 
“பார்த்த படம் தானேடா... பார்க்குக்கு விளையாடப் போகலாமா?” என்று. சற்று
யோசித்துப் பின், “சரிம்மா..” என்று ஒத்துக் கொண்டார்கள். ‘ஆஹா! ஆசை இருந்தாலும் என் பேச்சுக்கு மதிப்பு கொடுக்கிறார்களே!’ என்று இறும்பூது எய்தினேன். ஆனாலும் புறப்படும் நேரம் மனம் மாறிவிடுமோ என்று உள்ளூரப் பயம் தான்.
 
ஆறு மணிக்கு படத்தைப் பற்றியோ டிவி என்றோ மூச்சுக் காட்டாமல் தயாரானார்கள். பால் குடித்துச் சமர்த்தாக ஓடிப் போய் கேட்டைத் திறந்து வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தவர்களை மெச்சி உச்சி முகர்ந்தேன்.
 
ஏழு மணிவரை செமயாகப் பூங்காவில் ஆட்டம் போட்டவர்களை வீட்டில் கொண்டு வந்து இறக்கி விடும் போது ‘பாதிப் படம் போயிருக்கும் மிச்சம் பாக்கலாமாடா?’ என்றேன்?
 
“அம்மா, நாங்க ரெகார்ட் போட்டுட்டுத் தானே பார்க்குக்குக் கௌம்பினோம்... வாம்மா மொதல்லேர்ந்தே பாக்கலாம்!”
 
 
(அந்திமழை, ஜூன் 2017 இதழில் வெளியான விருந்தினர் பக்கம்)


click here
 

 

Print

 

கேலரி
புகைப்படத்தொகுப்பு -
மேலும்...