???????? - Andhimazhai.com - Andhimazhai - Web Portal for tamils
 
 
 
Andhimazhai - headlines, Tamil Latest News 0 போராட்டம், கலவரங்களை கடந்து 18 படிகளில் ஏறினார் பெண் பக்தை 0 #MeToo எதிரொலி: மத்திய அமைச்சர் எம்.ஜே.அக்பர் ராஜினாமா 0 சபரிமலையில் பெண் பத்திரிகையாளர்கள் மீது தாக்குதல்: பத்திரிக்கையாளர்கள் சங்கம் கண்டனம் 0 தண்ணீர் லாரி உரிமையாளர்கள் போராட்டம் வாபஸ் 0 மக்களவைத் தேர்தலை எதிர்கொள்வது குறித்து ஸ்டாலின் ஆலோசனை! 0 சபரிமலை கோயில் நடை இன்று திறப்பு! 0 கொலை வழக்கில் சாமியார் ராம்பாலுக்கு ஆயுள் தண்டனை விதிப்பு 0 இந்தியாவின் "ரா" உளவு அமைப்பு என்னை கொலை செய்ய சதி: இலங்கை அதிபர் குற்றச்சாட்டு 0 சபரிமலை செல்பவர்களுக்கு முழு பாதுகாப்பு அளிக்கப்படும்: பினராயி விஜயன் உறுதி 0 குட்கா வழக்கு: 3 பேரின் ஜாமின் மனுவை தள்ளுபடி 0 பகத்சிங் பிறந்த நாளை கொண்டாடியதற்காக கல்லூரி மாணவி சஸ்பெண்ட் 0 ஆன்லைன் பட்டாசு விற்பனைக்கு உயர் நீதிமன்றம் தடை 0 பிரதமரின் இதயத்தில் ஏழைகளுக்கு இடமில்லை: ராகுல் குற்றச்சாட்டு 0 அசாமில் போலி என்கவுண்டர்: ராணுவ மேஜர் ஜெனரலுக்கு ஆயுள் தண்டனை! 0 #MeToo புகார் கூறிய பெண் பத்திரிகையாளர் மீது எம்.ஜே. அக்பர் மானநஷ்ட வழக்கு
Feed Facebook Twitter
 
முகப்பு | செய்திகள் | கேலரி | சினிமா | சிறப்புப் பகுதி | இதழ் | பத்தி
Andhimazhai Magazine Subscription
 

" சிவனைத் தவிர " - ஒரு நாத்திகனின் கைலாஷ் யாத்திரை ; எம்.ஸ்ரீதரன்

Posted : செவ்வாய்க்கிழமை,   ஏப்ரல்   16 , 2013  00:52:36 IST


Andhimazhai Image

எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை, அதிர்ஷ்டத்திலும் நம்பிக்கையில்லை. கைலாஷ் மானசரோவர் யாத்திரைக்கு செல்லும் வாய்ப்பு ஆகஸ்டு மாதம் 2012-ல் எனக்குக் கிடைத்தது.

 

இமயமலைத் தொடரில் அமைந்துள்ள கைலாச (கைலாஷ்) மலை, கடல் மட்டத்திலிருந்து  6638  மீ உயரத்தில் உள்ளது. கைலாச மலைக்கு செல்லும் வழியில் அமைந்துள்ள மானசரோவர் ஏரி  4590  மீ உயரத்தில் அமைந்துள்ளது.  இந்து மதம், புத்த மதம், சமண மதம் ஆகிய மூன்று மதத்தைச் சார்ந்தவர்களாலும் இந்த இரண்டு இடங்களும் புனிதமாகக் கருதப்படுகின்றன. கைலாச மலைக்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இந்துக்கள் புனித யாத்திரை சென்று வருகின்றனர். சீனாவின் திபெத்தில் உள்ள கைலாச மலை மற்றும் மானசரோவர் ஏரியை இந்தியாவிலிருந்து தரைவழியாகவே சென்று பார்ப்பது அவ்வளவு எளிதான காரியமல்ல. அது மிகக் கடினமான பயணம் என்பது மட்டுமல்ல, அதற்கு சீன-இந்திய அரசுகளின் அனுமதியும் தேவை. கைலாஷ்-மானசரோவர் யாத்திரை செல்ல இரண்டு வழிகள் உள்ளன. ஒன்று நேபாளத் தலைநகர் காட்மாண்டு வரை விமானத்தில் சென்று விட்டு அங்கிருந்து தரைமார்க்கமாக சீன எல்லையைக் கடந்து கைலாய மலையை அடைவது. இது சற்று எளிதானப் பயணம். மற்றொரு வழி, டெல்லியில் இருந்து சாலை வசதி உள்ளவரைக்கும் வாகனத்தில் போய், பிறகு காட்டிலும் மலையிலும் நடந்து திபெத் பகுதியை அடைந்து பிறகு மீண்டும் வாகனத்தில் சென்று பின்னர் மீண்டும் நடந்து கைலாசமலையை வலம் வருவது. 

 

டெல்லியில் இருந்து பஸ்ஸில் தொடங்கியது எங்கள் பயணம். நைனிடால், அல்மோரா ஆகிய இடங்களைக் கடந்து இந்திய ரெயில்வேயின் கடைசி ரயில் நிலையமான காத்கோடா வரை பஸ்ஸில் செல்ல வேண்டும். இதன் பின்னர்,  மலைச் சாலைகள் குறுகிக் கொண்டே போவதால், கொஞ்சம் மினிபஸ், அதுவும் போகாத இடங்களில் ஜீப் என்று பயணிக்க வேண்டும் இதற்கே இரண்டு மூன்று நாட்கள் ஆகிவிடும்.  அந்தச் சாலையும் முடிவுக்கு வந்த பிறகு, நடந்து மட்டுமே செல்லக் கூடிய மலைப்பாதைதான்.  நடந்தோ, வாடகைக்கு எடுத்துக் கொண்ட குட்டிக் குதிரைகளில் பயணித்தோ ஏழுநாட்கள் செல்ல வேண்டும். ஒரு நாளைக்கு 18  முதல் 20  கிலோ மீட்டர் நடக்க வேண்டியிருக்கும்.  இந்தநடைபயணத்தின் முடிவில்  5400  மீ உயரத்தில் லிப்புலேக் கணவாய் வரும். அதைக் கடந்தால் திபெத் பகுதி வரும். அங்கிருந்து பஸ்ஸில் தக்லக்காட் என்ற ஊருக்கு சென்று,  அங்கிருந்து இன்னொரு இடத்துக்குச் செல்ல வேண்டும். பின்னர் அங்கிருந்து கைலாச மலையைச் சுற்றி வர மூன்று நாள்கள் ஆகும். கைலாச மலையைச் சுற்றும் பயணத்தில் மூன்று நாள் தங்க வேண்டும். மூன்றாவது நாள் தொடங்கிய இடத்துக்கு வந்து விடுவோம். அடுத்து மானசரோவர் ஏரிக்கு பக்கத்தில் மூன்று நாட்கள் இருப்போம். மீண்டும் பஸ்ஸில் கிளம்பி தக்லக் காட் வந்து, வந்த வழியே திரும்ப வேண்டும்.  லிப்புலேக் கணவாய் கடந்து, மீண்டும் ஏழு நாட்கள் நடைபயணம் செய்தால், ஜீப் காத்திருக்கும்.  பிறகு மினிபஸ்; கடைசியில் பஸ்பிடித்து டில்லிக்கு வந்தால் தெரு விளக்கில் கண்கூசும்.  இது தான் பயணத் திட்டம். சுமை தூக்குவதற்கு கூலிவைத்துக் கொள்ளலாம். நடப்பது சிரமம் என்பதால் குதிரைகளையும் வாடகைக்கு எடுத்துக் கொள்ளலாம்.  நான் முடிந்த வரையில் நடந்தே சென்றேன். மேடும் பள்ளமும் நிறைந்த பாதைகள், பனி உறைந்த மலைகள், பாறைகள் மட்டுமே நிறைந்த பாதைகள் என கடினமானது இந்தப் பயணம். 29 நாள்களில்  14  நாள்கள் நடக்க வேண்டும். இத்தகையச் சவால்களை ஏற்றுக் கொண்டு போகையில், பயணம் தொடங்கும் போது இருக்கும் மனிதர்கள் பயணம் முடியும் போது முற்றிலும் வேறு மனிதர்களாக மாறிவிடுவார்கள். இந்தப் பயணத்தில் மூன்று விஷயங்களை இங்கே குறிப்பிட விரும்புகிறேன்: பயணிகள், பாதை மற்றும், எனக்குள் நான் செய்த பயணம்.

 

என் குழுவிலிருந்த நாற்பது யாத்திரிகளில்  29  வயது முதல்  65 வயது கொண்டவர்கள் வரை பல்வேறு வயதினர் இருந்தனர். பல்வேறு பின்னணி கொண்டவர்கள். கல்கத்தாவில் இருந்து வந்திருந்த ஒரு வயதான பெண்மணிக்கு காலில் இருந்த பிரச்சனையால் சாதாரணமாக நடப்பதே சிரமமாக இருந்தது.  ஆனாலும், அவர் தொடந்து மன உறுதியுடன் பயணித்தார்.  2007 –இல் விழியிழந்த ஒரு யாத்திரி கலந்து கொண்டாராம்.  துணைக்கு ஒருவரை அழைத்துக் கொண்டு அவர் கையைப் பிடித்துக் கொண்டே இந்த யாத்திரையை முடித்துவிட்டார்.  நம்பிக்கை தரும் பலம் இது.   எங்கள் குழுவிலிருந்த நான்கு இளைஞர்கள் ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை மிகவும் உற்சாகமாக புத்துணர்வுடன் இருந்தனர். சுமைகளைத் தாங்களே முதுகில் சுமந்தனர். 29  நாள்கள் பஸ், ரயில், நடை எனத் தொடர்ந்த பயணத்தில் எங்குமே அவர்கள் கூலி வைத்துக் கொள்ளவில்லை. அதனால் அவர்களை பேட்மேன், சூப்பர்மேன் என்று பட்டப்பெயர் வைத்துத் தான் கூப்பிடுவோம். பயணத்தின் போது உயரம் செல்லச் செல்ல ஆக்ஸிஜன் அளவு குறையத் தொடங்கியது. மூன்று படி ஏறுவதற்கே மூச்சுவாங்கியது. நின்று நின்றுதான் சென்றோம். அப்போது அந்த நான்கு இளைஞர்களில் ஒருவருக்கு உடல் நிலைமோசமாகி விட்டது.  அப்போது அவருக்கு துணையாக, தனது பயணத்தை பாதியில் நிறுத்தி விட்டு பாதிக்கப்பட்ட இளைஞரைக் கூட்டிக் கொண்டு திரும்பிச் செல்வதாக கூறினார் ஆந்திராவைச் சேர்ந்த மதுசூதனன். 1 லட்ச ரூபாய் செலவு செய்து, முன் கூட்டியே திட்டமிட்ட இந்த  29  நாள்கள் பயணத்தை, கைலாசமலையைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற பேராவலை முன் பின் அறிமுகமில்லாத ஒரு சகயாத்திரிக்காக உதறித் தள்ளத் துணிந்த அந்த சூப்பர் மேன் மதுசூதனன் எங்கள் அனைவரையும் நெகிழ வைத்தார். ஒரு வழியாக உடல் நலம் தேற்றி பத்திரமாக அனைவரையும் எங்களுடன் அழைத்துச்சென்றோம்.  எங்கள் குழுவில் வந்த நாற்பது பேருமே கைலாசவலம், மானசரோவர் ஏரிவலம் இரண்டையும் முழுமையாக முடித்தார்கள்.

 

என்னைப் பொறுத்தவரையில் பயண இலக்கைப் போல பயணத்தின் அழகும் முக்கியம். நிறைய பயணங்களை நான் மேற்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால், என் வாழ்க்கையில் இப்படி ஒரு அழகான பயணத்தை நான் கண்டதில்லை. பசுமையும், கடுமையும் ஒன்று கலந்த பயணம். ஒரு இடத்தில், 4440 படிகள் ஏறி இறங்க வேண்டும். இங்கு குதிரைமீதும் போக முடியாது.  பல இடங்களில் கால்தடுக்கினாலும் பக்கத்தில் சீறிச்செல்லும் காளிநதியில் ஜலசமாதி நிச்சயம். (எல்லோரும் கிளம்பும் முன்பே, இறந்தால் என்னை அங்கேயே புதைத்து விடச் சம்மதிக்கிறேன் என்று எழுதிக்கொடுக்க வேண்டும்).  சில நாட்களில் எங்கள் நடைபயணம் காலை 3.00  மணிக்கு தொடங்கியது. மிக உயரமான இடங்களில் நேரம் செல்லச் செல்ல களைப்பு அதிகமாகியது. குதிரையைப் பயன்படுத்தாமல் நடந்து

 

சென்றவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் 10 வினாடிக்கு ஒரு முறை பெரு மூச்சு சிறுமூச்சு வாங்கி நின்று செல்ல வேண்டியிருந்தது. கைலாச மலையை நெருங்க நெருங்க பக்தர்களின் பரவசம் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது.

 

இந்தப் பயணத்தில் பல விஷயங்களை கிட்டேயிருந்து பார்க்க முடிந்தது.  குழுவில் இருந்த  40  பேரில்  38  பேர் பக்தி பழங்கள் தான். காலையும் மாலையும் பூஜை செய்து கொண்டே இருப்பார்கள். மக்களின் நம்பிக்கை எப்படி தொடங்குகிறது, அதை அவர்கள் எப்படி வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதையெல்லாம் கூர்ந்து கவனித்தேன். பக்தர்களிடையே அவர்களுடைய பக்தியின் அளவில் பலபடி நிலைகள் இருந்தது.  மிதமான பக்தி, அதிக பக்தி, மிகத் தீவிரமான பக்தி என அவர்கள் வேறுபட்டிருந்தனர். இரவில் ஏரிக்கு அந்தப் பக்கத்தில் யாரோ புஸ்வாணம் கொளுத்தினார்கள்.  (யாத்திரிகர்கள் வந்து தங்கும் போது மட்டும் இது நிகழ்வதாகச் சொல்லக் கேள்வி).  ஆனால்,  அதைக் கண்ட சிலர், வானத்திலிருந்து நட்சத்திரங்கள் பெண்களாகி மானசரோவர் ஏரியில் வந்து நமக்காக ஆடிவிட்டுப் போகின்றனர் என்றார்கள். இந்த நிகழ்வை கண்ட மிதமான அளவுபக்தி கொண்ட ஒருவர் மிகவும் தீவிரமான பக்தராகி விட்டார், ஆனால், தீவிரமாக இருந்த ஒருவர், ‘பட்டாசு மாதிரி தானே இருந்தது?’ என்று மிதமாகிவிட்டார். கண்ணில் தென்பட்ட மேகம், கூழாங்கற்கள் ஆகியவற்றைக் கூட அவர்கள் விடவில்லை. அவற்றின் வடிவம் சிவன், விநாயகன், இன்ன பிற கடவுளர்கள் போல இருப்பதாகக் கூறி கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டனர்.

 

ஒரு நாள் காலையில் குதிரை மீது பயணித்த ஒரு பெண் யாத்திரி குதிரையிலிருந்து நிலைத் தடுமாறி கீழே விழுந்தார். நான் ஓடிச் சென்று அவர் எழுந்திருக்க உதவி செய்ததுடன் அவரை ஆசுவாசப்படுத்தினேன். அப்போது அந்தப் பெண் என்னைப் பார்த்து, சிவபெருமான் தான் எனக்கு உதவ உங்களை அனுப்பினார் என்று கூறினார்.  நான் அமைதி காத்தேன்.  ஓரிடத்தில் ஓய்வெடுக்க நின்றோம். அப்போது நான் குதிரைக்காரர் ஒருவருடன் சீன மொழியில் பேச்சுக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது என்னை நெருங்கிய பரவச நிலையில் இருந்த ஒரு பக்தர், ‘எப்படி இருக்கிறது இந்த அனுபவம்?’  என்றார். “ஒரு மலை மீது நின்று ஒரு குதிரைக்காரருடன் பேசுவது போன்று உணர்கிறேன் நான்.” என்றேன். அவருக்கு என்ன புரிந்ததோ தெரியவில்லை.

 

(எம்.ஸ்ரீதரன், இந்திய வெளியுறவு அதிகாரியாகப் பணியாற்றுகிறார்.  ‘சிவனைத் தவிர’என்னும் தலைப்பில் தன் பயண அனுபவத்தை நூலாக எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்.  இக்கட்டுரையில் பதிவாகியிருப்பன அனைத்தும் அவரது சொந்தக்கருத்துக்களே.  அவர் சார்ந்த அமைப்புகளின் கருத்துக்கள் அல்ல.)



click here
 

 

Print

 

கேலரி
புகைப்படத்தொகுப்பு -
மேலும்...